وبلاگ از هر دری سخنی
» آبی تر از آنیم!
چندی پیش یکی از دوستان می گفت تا چه حد از شرایط جامعه دلگیر است. گله داشت از این که هرکسی به دنبال سود خودش است و دیگر فکر کردن به دیگران اولویت آدم ها نیست. حرف هایش بنده را سخت به فکر واداشت؛ با خود خلوت کردم و اندیشیدم چرا این گونه شده ایم و ایراد و اشکال کار از کجاست؟
با اندکی دقت دریافتم مسئله دست روی دست گذاشتن است. تا وقتی که پشت صفحه های مجازی مان نشستیم و از هم شکایت می کنیم، آن وقت فردایش کیفمان را به دست می گیریم و دوباره در مسیر محل کار جلوی بقیه می پیچیم، چند دقیقه دیرتر از ساعت مقرر به اداره می رسیم و با خود می گوییم ایرادی ندارد، ارباب رجوع را آنقدر از این اتاق به آن اتاق میفرستیم که بی خیال قصد اولیه اش شود و... تا ابد باید تملق جامعه ی آلمان و ژاپن را بگوییم و منتظر باشیم معجزه ای ما را ده قدم به جلو ببرد. بیایید کوچک شروع کنیم، یک عادت و رفتار قدیمی را با یک رفتار سودمند برای جامعه جایگزین کنیم، اندکی پول به کودک سر چهارراه بدهیم، یک کهنسال را در مسیرمان به جایی که می خواهد برسانیم، اصلا یک بسته شکلات بخریم و آن را بی سر و صدا به آبدارچی بدهیم تا با چای همکاران سرو کند. این کارها را انجام بدهیم و ببینیم که تغییر گام به گام میسر می شود، ببینیم که هیچکس و هیچ رفتاری در جامعه بی ارزش و بی تاثیر نیست و ما هم می توانیم مسبب یک لبخند و یک تغییر زنجیره وار شویم. نشان دهیم آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم و دنیا از آمدن و رفتن ما هیچ بهبودی نیابد. آبی باشیم!
